ပါဏာတိပါတ

ပါဏာတိပါတ-

* သူတစ္ပါးအသက္ကို သတ္ျဖတ္ျခင္း၊ယင္းလုပ္ရပ္သည္ အျပစ္လည္းရွိ၍ မေကာင္းက်ိဳး ( ဆင္း ရဲ) ကုိလည္း ျဖစ္ေစေသာေၾကာင့္ အကုသုိလ္မည္၏။  သူရွိေနသ၍ အသက္၏ အႏ ၱရာယ္ကုိ  အျမဲစုိးရိမ္ေနရ၏၊ ေၾကာက္လန္႔ေနရ၏။ သူရွိေနေသာ အရပ္သည္ အျဖဴေရာင္ျငိမ္းခ်မ္းေရး  နယ္ေျမ မဟုတ္ေတာ့ ။မျငိမ္းခ်မ္း ေသာနယ္ေျမသည္ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ျပည့္စုံေနေစကာမူ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အဘယ္မွာ ခ်မ္းသာမႈ ရနုိင္ပါအ့ံနည္း၊ စိတ္ဆင္းရဲ ေနေသာ သူကုိပစၥည္းပညာပါ၀ါမည္မွ်  ျပည္စုံေစကာမူ “ လူခ်မ္းသာ ” ဟူ၍ ေခၚဆုိနုိင္မည္မဟုတ္္ ေပ။ 
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက “ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ  ကုိယ္ခ်မ္းသာမႈ နွစ္မ်ိဳးတြင္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈက ပုိျမတ္၏ ” ဟု ေဟာေတာ္မူထားပါ၏။

ထုုိ႔ေၾကာင့္ လူတုိင္း သက္ရွိတုိင္း သူ႔သက္တမ္းအေလွ်ာက္ အျပည့္အ၀ ေနနုိင္ေရးအတြက္ သူတစ္ပါးအသက္ သတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ေသာအားျဖင့္ သက္ရွိတုိင္းကို “ အဘယဒါန ” ေဘးမဲ့အလွဴေပးလွဴသင့္ပါ၏။ယင္းပါဏာတိပါတသည္ေဒါသေၾကာင့္ျဖစ္၏၊ေဒါသသည္အဖ်က္
တရားျဖစ္၏၊ဖ်က္ဆိီးေရးသမားျဖစ္၏၊သူလာ  လွ်င္လက္ခံသူ၏ နွလုံးသားကုိပူေလာင္ေစ၏၊ ထုိ႔ ေနာက္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကိုပူေလာင္ေစ၏၊ အပူူဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲ ျဖစ္ေပၚေသာအရပ္၌ မည္သူ မွ် ေအးခ်မ္းမႈကို ရနုိင္မည္မဟုတ္ေပ၊ လြန္က်ဴးသူသည္လည္း သံသရာ၌ ငရဲက်ေရာက္ျခင္း၊ ငရဲမွလြတ္ေျမာက္လာျပန္ေသာအခါ  ျဖစ္ရာဘ၀သက္တမ္းျပည့္ မေနရပဲ အသက္တုိတတ္ ပါ၏။သူ႔တစ္ပါးပေယာဂျဖင့္အသက္ဆုံးရႈံနုိင္ပါ၏။ထုိ႔ေၾကာင့္မိမိျငိမ္းခ်မ္းေရးနွင့္ေလာကျငိမ္းခ်မ္း
ေရးကို အမွန္တကယ္လုိလားသူမွန္သမွ်“သူ႔တပါးအသက္ ကုိ္  သတ္ျဖတ္ညွဥ္းဆဲျခင္းမွ ” ေရွာင္ၾကဥ္အပ္ပါ၏။

အလုံးစုံေသာ သတၱ၀ါတုို႔သည္ ဒဏ္မွ ထိတ္လန္႔ကုန္၏၊ အလုံးစုံေသာ သတၱ၀ါတုို႔သည္(မိမိတုိ႔၏) အသက္ကုိ ခ်စ္၏၊ မိမိကုိယ္ကို ဥပမာျပဳ၍ (ကိုယ္ခ်င္းစာတရားထား၍)သတၱ၀ါတုိ႔ကုိမသတ္ျဖတ္ မညွဥ္းဆဲရာ။ (ဓမၼပဒ)

ငါးႏွင့္ က်ီး

* ငါးနွင့္ က်ီး .....

ငါးဟာ “ အစာပဲ ”  ၾကည့္တတ္တယ္၊
ဒါေပမဲ့ က်ီးကန္းကေတာ့ “ အစာေရာ ရန္သူေရာ ” ၾကည့္တတ္တယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ငါးဟာ ရန္သူ႔လက္ က်ေရာက္လြယ္တယ္၊
က်ီးကန္းကေတာ့ ရန္သူလက္ က်ေရာက္ခဲတယ္။
ငါးလုိမေနနဲ႔ က်ီးလို ေနပါ။

(က်ီးတုိ႔၏ ေကာင္းေသာအက်င့္မ်ား)
၁။ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာအရပ္၌သာ ကာမအမႈျပဳျခင္း၊
၂။ အၾကိမ္မ်ားစြာ ရႈျခင္း၊
၃။ အစားအစာကုိ ေဆြမ်ိဳးတုိ႔နွင့္တကြ စားျခင္း၊
၄။ ရန္သူကုိ အျမဲဂရုျပဳျခင္း ( သတိအျမဲရွိျခင္း)၊
၅၊ မတြယ္တာျခင္း၊

ေရာက္တဲ့အရပ္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္ဘို႔ထက္
ေတာ္ေအာင္ေနဘုိ႔က  ပုိအေရးႀကီးတယ္။

ျပည့္စုံတယ္ဆုိတာ ေရာင့္ရဲသူ အတြက္ပါ။

မိတ္ေကာင္းဆုိတာ ( ပညာ ပစၥည္း ပါ၀ါေၾကာင့္ ) စိတ္မေျပာင္းသူကို
ေခၚတာပါ။
                            ( ဖတ္ဘူးသည္မ်ားကုိ ျပန္လည္တင္ျပျခင္း)

မတြယ္ပညတ္ မပယ္အပ္

* မတြယ္ပညတ္ မပယ္အပ္ .....

* ပညတ္သည္ တြယ္လည္း မတြယ္ေကာင္း။ ပယ္လည္း မပယ္ေကာင္း။
တြယ္လွ်င္ အစြဲနာသျဖင့္ အထိနာတတ္သည္။ ပယ္လွ်င္လည္း တစ္ဖက္သားႏွင့္ စကားေျပာစရာ မ႐ွိတတ္ေခ်ျၿပီ ......

* ႏွစ္သက္စရာ ဆံုးမစာ ....

* မေလာႏွင့္ ေမ်ာတတ္သည္။

* မကြန္႔ႏွင့္ လြန္႔တတ္သည္။

* ျၿငိမ္ေသာ္ လႈပ္ေပး။ ေျပးေသာ္ ျပန္ထိမ္း။

* အႀကံေကာင္းေနလွ်င္ မအိပ္ခ်င္။
အိပ္ခ်င္ေနလွ်င္ အႀကံမေကာင္း။

* သံုးသပ္ခ်က္မွန္ေနလွ်င္ သံသယမဝင္။
သံသယဝင္ေနလွ်င္ သံုးသပ္၍ မရ။

* ႏွစ္သက္ေနလွ်င္ စိတ္မဆိုး။
စိတ္ဆိုေနေသာ္ ႏွစ္သက္၍ မရ။

* ခ်မ္းသာေနလွ်င္ မပ်ံ႕မပူ။
ပ်ံ႕ပူေနေသာ္ကား စိတ္မခ်မ္းသာ .....

ျမေတာင္ဆရာေတာ္ စုစည္းတင္ျပ

10.10.2016

ေလာကီသုခ

* ေလာကီသုခ၌ အႆာဒသေဘာအရ သာယာဖြယ္လည္း ႐ွိ၏။
အာဒီနဝသေဘာအရ အျပစ္ (ေဘာထြက္ဆိုးက်ိဳး) လည္း ႐ွိ၏။
နိႆရဏသေဘာအရ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္း နည္းစနစ္လည္း ႐ွိ၏။

10.10.2016